دوشنبه ۶ آذر ۱۳۹۶

یک بام و این‌همه هوا

photo_2017-11-27_13-12-30

هی می‌روم سرک می‌کشم به صفحه آن دوستانم که در زمان کشتار شارلی ابدو در فرانسه، دست و بال‌ها سوزاندند و اشک‌ها ریختند و با قیافه ماتم‌زده سر هر کوچه‌ای شمع روشن کردند و نوشتند: ما هم شارلی ابدو هستیم. به صفحه‌شان در توییتر و اینستاگرام و فیس‌بوک و هرجا سرک می‌کشم که ببینم آیا برای کشتار چند روز پیش در مسجد روستای الروضه در مصر هم همین دست و بال‌ها را سوزانده‌اند و اشک‌ها را ریخته‌اند یا نه. به یک تسلیت و ابراز همدردی خشک و خالی هم راضی هستم. برای جنایتی که صدها غیرنظامی و ده‌ها کودک را در یک لحظه منفجر کرد، به امید یک تسلیت ساده، به صفحه این دوستانم که لابد درد کشتار انسان‌های بیگناه را داشته‌اند و دارند، به هر جایی که فکرم برسد، سر می‌زنم و هیچ نشانی نمی‌بینم.

ناامید و حیران، می‌جویم و نمی‌یابم.

نظرات بازدید کنندگان

  1. ناشناس می‌گه:

    خوشحالم که فعالیت گاهک را دوباره جدی و شروع کردید.

  2. فاطمه می‌گه:

    خیلی منتظرتون بودم استاد
    لطفا بیشتر مطلب بذارید.

  3. ناشناس می‌گه:

    ریشه بسیاری از تعارضات رفتاری از این دست را می توان در «وابستگی به مسیر طی شده» یافت.

  4. ناشناس می‌گه:

    خوشحالم که گاهک دوباره فعال شده خواهش میکنم بنوسید،همیشه……

  5. D می‌گه:

    استاد سلام
    نکنه عاشق شدید که باز دارید مینویسید!؟

  6. D می‌گه:

    استاد سلااااام
    خوشحالم از نوشتن مجددتون.
    نکنه عاشق شدید که باز دارید مینویسید!؟

دیدگاه شما D