این‌طور نیست که سریال Friends صرفن چیزی برای دیدن و خندیدن و تمام شدن باشد. دست‌کم برای من که این‌گونه نبوده است.

من دیدن این مجموعه‌ی آمریکایی را در ماه‌های اولیه‌ای که در خارج از ایران مستقر شدم٬ با هدف بهبود زبان انگلیسی‌ام شروع کردم و هم او بود که در کنار یاد دادن زبان٬ لحظات خوش و خنده‌آوری را برایم فراهم آورد و هم او بود که به زیباترین شکلی روابط انسانی و اخلاقی را –برای اولین بار نه به عنوان یک درس٬ که به عنوان یک واقعیت ملموس- پیش چشمانم گرفت. گفتم که من آن موقع چند ماهی می‌شد که زندگی‌ام را خارج از ایران شروع کرده بودم؛ اما تنها پس از دیدن این سریال بود که توانستم آرام آرام روابط خودم را با آدم‌های اطرافم به شیوه‌ی درستی شکل داده و دایره‌ی دوستانم را گسترش دهم. حد و مرز شوخی‌هایآن‌طرفی را بشناسم و از نقاط ناخوشایند دوری کنم.

Friends دست شما را می‌گیرد و ذره ذره شما را با وقایع٬ افراد و روابطی آشنا می‌کند که آشنایی در شرایط عادی و برای یک آدم خارجی٬ جز در گذر زمانی طولانی و پس از طی آزمون و خطاهای بسیار امکان‌پذیر نیست. روابطی که در این سریال تصویر شده است٬ اگرچه خود آمریکایی‌ها آن را کمی اغراق‌گونه و دور از زندگی واقعی آمریکایی می‌دانند٬ اما برای کسی که می‌خواهد در یک تور کوتاه و فشرده‌ی آشنایی با شیوه‌ی زندگی آمریکایی شرکت کند و در پایان گیج‌گیجی نخورد٬ عالی است؛ بی‌نظیر است.

در همین مجموعه است که شما می‌بینید این ۶ دختر و پسر تا چه اندازه برای دوستی‌ای که میان‌شان شکل گرفته است٬ اهمیت قایل هستند و با وجود تمام اختلاف‌های فکری و رفتاری‌ای که با هم دارند چگونه با چنگ و دندان از دوستی‌شان محافظت می‌کنند؛ تو گویی در دنیا چیزی مهم‌تر از حفظ این دوستی برایشان وجود ندارد. در همین سریال است که می‌بینیم دوستان می‌توانند تا چه اندازه به یکدیگر نزدیک باشند٬ اما حریم‌های خصوصی یکدیگر را محترم بشمارند. در اوج صمیمیت باشند٬ اما تا زمانی که درخواستی ازشان نشده است دیگری را نقد نکنند و عیوب کارش را به رخش نکشند و نصیحت‌های صدمن‌یک‌غاز تحویلش ندهند. به عالی‌ترین شکلی همدیگر را دوست داشته باشند و شب و روز با هم باشند٬ اما با هم نخوابند. با هم بخوابند٬ اما این را در دوستی‌شان دخالت ندهند. از هم جدا شوند٬ اما دوستی‌شان تحت تأثیر آن قرار نگیرد. دو نفر از دوست‌ها با هم دعوا کنند٬ اما این هیچ اثری بر روی مجموعه‌ی دوستی نگذارد. از شادی هم به واقع خوشحال شوند و در اندوه به حقیقت شریک هم باشند. و این‌طور می‌شود که یک‌زمان ناخودآگاه به خود می‌آیید و می‌بینید که شما هم جزئی از این ۶ نفر شده‌اید. با آن‌ها می‌خندید٬ اندوهگین و نگران می‌شوید٬ بغض می‌کنید و از همه مهم‌تر٬ هیچ زمان به خود اجازه نمی‌دهید هیچ کدام از آن‌ها‌ را نقد یا نصیحت کنید.

یک‌بار در یکی از این وبلاگ‌های مینیمال جمله‌ای خواندم با این مضمون که: “اگر Friends دیده‌اید٬ با کسی ازدواج کنید که Friends دیده باشد.” نمی‌خواهم این جمله را به عنوان یک اصل قبول کنم. اما بی کمترین تردیدی تأیید می‌کنم که دیدار این مجموعه٬ بیش از ده‌ها جلسه‌ی مشاوره و آمادگی قبل از ازدواج و این حرف‌ها می‌تواند دو طرف را به هم نزدیک کند و سلایق آن‌ها را به هم بشناساند.

من ماه‌های متوالی هر شب یکی-دو قسمت از این مجموعه را می‌دیدم و اواسط نوامبر سال پیش بود که به آخرین قسمتش رسیدم. به خوبی به یاد می‌آورم که آخرین دقایق سریال را گویی می‌مکیدم. دقیقن همان ‌جایی که قبل از ترک خانه –برای همیشه- جویی با تعجب پرسید: “دیوار این خانه همیشه رنگش ارغوانی بوده است؟” و من از خنده ریسه رفتم٬ آن‌جا که چندلر به دوقلوهایشان گفت: ” این‌جا٬ این خانه‌ی اول شما بود. خانه‌ای شاد٬ پر از عشق و خنده…” و من بغض کردم٬ آنجا که قرار شد برای آخرین بار بروند کافه‌ای با هم بخورند و چندلر پرسید: “کجا؟” و باز من دلم را گرفتم و ریسه رفتم؛ همان جا بود که سریال تمام شد و من مانند کسی که عزیزی را از دست داده باشد٬ و جدا از غم و اندوه این فقدان٬ نداند باید بعد از این چه‌کار بکند و چگونه زندگی‌اش را از سر بگیرد٬ کمی به دور و بر خودم نگاه کردم و همان کاری را کردم که هر Friendsباز دیگری می‌کند: سریال را از اول شروع کردم.