پنجشنبه 27 شهریور 1393

بساط ارباب و رعیتی


این یادداشت را در ستون گاهکِ صفحه‌ی آخر روزنامه شهروند از این‌جا بخوانید.

 

چند روز پیش، گذرم افتاد به مطب یکی از پزشکان در تهران. از همان ابتدای ورود، توجهم به این نکته جلب شد که منشی در پاسخ به تلفن بیماران٬ مدام این جمله را تکرار می‌کرد که وقت‌های ما “آن‌تایم” نیستند و ممکن است تا ۲ ساعت “تلرانس” داشته باشند. ولی البته تأکید داشت که بیمار باید راس ساعتی که به او اختصاص داده شده است٬ در مطب حاضر شود و منتظر بماند. این را هم می‌گفت که زمان آمدن آقای دکتر به مطب مشخص نیست. بنابراین زمان‌ها از ساعت ۱۵ به بیماران اختصاص داده می‌شود٬ ولی در نهایت٬ بسته به زمان ورود آقای دکتر٬ تغییر خواهد کرد.

این کلام ساده‌ی خانم منشی که ترجیع‌بند تمام صحبت‌های تلفنی‌اش با بیماران بود –و لابد اعتراضی را هم از سوی بیماران به دنبال نداشت- دست‌کم دو معنای مشخص دارد:

اول این‌که وقت و زمان هیچ‌یک از بیماران در برابر وقت و زمان آقای دکتر ارزش چندانی ندارد. بیماران٬ هر تعداد که باشند٬ باید ساعت‌ها منتظر بمانند و وقت خود را خالی نگه دارند٬ تا مبادا خدای ناکرده آقای دکتر چند دقیقه‌ای بی مریض و بی مراجعه بماند. آقای دکتر حتی حاضر نیست خود را مقید به ساعت مشخصی برای حضور در مطب کند. ایشان هر زمان کارهای دیگرش تمام شود٬ یا خواب بعد از ظهرش را کامل کند٬ افتخار حضور می‌دهد. بیماران هم که البته منتظر ایشان می‌مانند.

دوم این‌که خانم منشی –لابد به سفارش آقای دکتر- آن‌قدر وقت‌ها را به طور فشرده و با بازه‌های زمانی کوتاه چیده است که امکان مدیریت و برنامه‌ریزی بر روی این زمان‌ها وجود ندارد. این فشردگی برای آن است که دکتر بتواند بیماران بیشتری را در مدت زمان مشخص ملاقات کند و در نتیجه پول بیشتری نصیب جناب دکتر و  زمان کمتری نصیب هر بیمار شود.

باید اعتراض کرد. باید به برخوردهای این‌چنینی اعتراض کرد. باید به منشی تأکید کرد که وقت هر بیمار به اندازه‌ی وقت همان آقای دکتر محترم و ارزشمند است. که آقای دکتر هم یکی‌ست مانند باقی ملت با شرح وظایف و جایگاه مشخص. که نشستن آقای دکتر پشت میز آن اتاق٬ جوازی نمی‌شود برای این که از جایی بالاتر به مراجعین نگاه کند. که ممکن است خیلی از همین بیمارانی که در اتاق انتظار نشسته‌اند٬ مرتبه‌ی علمی یا موقعیت اجتماعی‌شان از آن آقای دکتر بالاتر باشد.

باید اعتراض کرد به این شیوه‌ها و اجازه نداد بیش از این باب شود. نباید بگذاریم هر کسی به اعتبار میزی که پشتش نشسته است٬ برای خودش دکان ارباب و رعیتی باز کند. اگر همه‌ی مراجعین شأنی برای خود قائل باشند که چنین رفتار موهنی را از طرف فلان دکتر برنتابند٬ اگر همه به این شیوه‌ی وقت‌دهی اعتراض کنند و و اگر اعتراضشان نتیجه نداد٬ از او روگردان شوند و به پزشک دیگری مراجعه کنند٬ آقای دکتر کجا به خودش جرأت و جسارت چنین رفتاری را می‌دهد؟ اصلا اگر بیماری برایش باقی نماند٬ برای که می‌خواهد دکتری کند؟ این‌طوری٬ کمی که بگذرد٬ کم‌کمک یادش می‌آید از کجا آمده و جایگاهش کجاست. می‌آید پایین‌تر٬ سر جای درست خودش می‌نشیند و جایگاه دیگران را هم می‌شناسد. می‌شود یکی مثل دیگران٬ با شرح وظایف و مسؤولیت‌های اجتماعی مشخص.

ماییم که ارباب‌ها را می‌سازیم. ماییم که بساط ارباب و رعیتی را بر هم نمی‌زنیم.

نظرات بازدید کنندگان

  1. رویا گفت:

    باهات خیلی موافقم اما متاسفانه برای مریض ها اولویت اول مراجعه به پزشک حاذق (یا معروف) هست و برای یک وقت ویزیت از پزشک مزبور حاضرن هر خفتی رو تحمل کنند. برای همین بعید می دونم هیچ کس به این شیوه اعتراضی بکنه مبادا که فرصت ویزیت دکتر رو از دست بده. بعدش هم اینکه به صورت سنتی و ریشه دار پزشک ها توی ایران از درجه و اعتبار خاصی برخوردار هستند که اینو مثلاً برای مهندسین نمی شه دید. لازم نیست تایید کنم که از نظر من هر فردی بدون توجه به موقعیت و تحصیلات و شان اجتماعی یک انسانه که باید به وقت و عزتش بها داد.

  2. مریم از جنوب گفت:

    عالی بود. من همیشه خودم به شخصه کسی هستم هرجا چه مطب چه تو هواپیما چه اتوبوس چه رستوران جایی که احساس کنم دارن حقوقمو پایمال می کنن اعتراض می کنم و جالب اینجاست اکثرا هم سکوت اختیار می کننو دقیقا این خودمونیم که بدون اعتراض این ارباب رعیت بازی ها رو درست می کنیم. کاش زمانی که باید اعتراض کنیم سکوت نکنیم و یاد بگیریم از حقمون دفاع کنیم…

  3. هاشمیان گفت:

    “… باید اعتراف کرد که سلطه گران مولود تملق ها و سست عنصری مخاطبان خود هستند و هم اینان باعث ایجاد توهم در سلطه جویان می شوند.
    به بیان دیگر، فرهنگ ستم پذیری ستمکار می آفریند.”
    از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود. دکتر ناصر کاتوزیان

  4. ﻟﻴﻼ گفت:

    ﺑﺎﺗﺸﻜﺮاﺯ ﺻﺮﻳﺢ ﻭﻓﺼﻴﺢ ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻠﻢ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ,اﻭﻳﺴﻲ ﻋﺰﻳﺰ..
    ﺑﺎﻳﺪﺑﮕﻢ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ, ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻀﺎﺕ ﻫﻢ ﺩﻗﻴﻘﺎﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻜﻞ ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻭﺷﺎﻳﺪﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ …
    ﻣﺜﻼاﮔﺮﻭﻗﺖ ﺟﻠﺴﻪ ﺭﺳﻴﺪﮔﻲ ﺳﺎﻋﺖ ۹ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻮﺷﺒﻴﻨﺎﻧﻪ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪﻧﻮﺑﺘﻤﺎن ﺷﻮﺩ,اﻣﺎ اﻣﺎﻥ اﺯ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﺗﺎﺧﻴﺮاﺯﺟﺎﻧﺐ اﺭﺑﺎﺏ ﺭﺟﻮﻉ ﺑﺎﺷﺪ!!
    اﺻﻞ ﺑﻲ اﺣﺘﺮاﻣﻲ ﺑﻪ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺮاﺟﻌﻴﻦ. ﻭﻋﺪﻡ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻲ ﻧﻆﻤﻲ ﺷﺪﻩ..اﮔﺮ اﺯﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﻨﻴﻢ ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻴم اﻳﻦ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻭاﺭﺯﺵ. ﻗﺎﻳﻞ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮاﻧﻮ ﻗﻂﻌﺎ ﺑﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺧﻮﺑﻲ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪﺯﻳﺮا” اﺯﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﻣﺎﺳﺖ”

  5. سیما ولی زاده گفت:

    یک سایت پر مراجع اگر باشه که افراد review بنویسند در مورد تجربه پزشک رفتن شون. این طولانی شدن مدت انتظار شاید به سمت کمتر شدن پیش بره.

دیدگاه شما سیما ولی زاده